سلام، امیدوارم حالتون خوب باشه. امروز می‌خوام یه حرف دل بنویسم که فکر کنم خیلی از وبلاگ‌نویس‌ها و تولیدکننده‌های محتوا (مخصوصاً اونایی که هنوز جوونن یا تازه شروع کردن) بهش نیاز دارن. شاید از روی عنوانش هم حدس بزنید که می‌خوام چی بگم.

ببینید، وقتی یه پست جدید می‌ذاریم و کامنت‌ها میان، آدم اولش ذوق می‌کنه. یکی لایک کرده، یکی تعریف کرده، یکی هم یه سوال خوب پرسیده. اما یهو یه کامنت میاد که... خب، یا پر از توهینه، یا پر از کنایه، یا یه چالش بی‌ربط که انگار طرف فقط اومده دعوا کنه. اینجا دقیقاً همون نقطه‌ایه که باید ترمز رو بکشی.

کامنت، آینه‌ی کامنت‌گذار نیست، آینه‌ی شرایطشه

خیلی وقت‌ها ما فکر می‌کنیم کامنت یه نفر مستقیماً به ما و محتوای ما مربوط می‌شه. اما واقعیت اینه که خیلی از کامنت‌های منفی یا توهین‌آمیز، بیشتر از حال و هوا و تربیت و محیط زندگی خود کامنت‌گذار حرف می‌زنه.

بیاید چندتا احتمال رو در نظر بگیریم:

شاید طرف تو خانواده‌ای بزرگ شده که فحش و پرخاشگری عادی بوده.

شاید تو محیط کار یا جامعه‌ش مدام تحقیر شده و حالا تو فضای مجازی داره عقده‌گشایی می‌کنه.

شاید افسرده باشه، مضطرب باشه، یا حتی تو اون لحظه عصبانی باشه از یه چیز کاملاً نامربوط به تو.

اصلاً شاید گرمای هوا یا گرسنگی دیوونه‌اش کرده، می‌خواد پاچه‌ی یکی رو بگیره.

تو که نمی‌خوای قربانی حال بد یه نفر بشی؟ جواب دادن به چنین کامنتی مثل اینه که بری وسط دعوای دو تا غریبه تو خیابون. آخرش فقط خودت کثیف یا زخمی می‌شی.

شأن خودمون به عنوان نویسنده

ما که وبلاگ داریم یا محتوا تولید می‌کنیم، یه جورایی داریم خودمون رو نشون می‌دیم. هر جوابی که می‌دیم، بخشی از شخصیت و کلاس ما رو نشون می‌ده.

اگه هر توهین و هر چالش بی‌مزه‌ای رو جواب بدی، کم‌کم مخاطب‌های خوبت هم فکر می‌کنن تو سطح همین بحث‌های بیهوده‌ای. یادته اون وبلاگ‌نویسایی که یه روزی خیلی پیگیر جواب کامنت‌ها بودن و بعدش تو کامنت‌ها تبدیل به یه میدون جنگ شده بود؟ دیگه کسی نمی‌اومد محتوا بخونه، فقط می‌اومد دعوا ببینه! کسایی که یه زمانی تو سرویس وبلاگ‌دهی بیان وبلاگ داشتن، این قضیه رو خوب یادشونه. 

شأن تو بالاتر از این حرف‌هاست. تو داری وقت و انرژی می‌ذاری که محتوای مفید بسازی. این انرژی رو بذار پای آدمایی که واقعاً می‌خونن، فکر می‌کنن و کامنت سازنده می‌ذارن. نه پای کسی که فقط اومده هیجان منفی خودش رو تخلیه کنه.

مثال واقعی

فرض کن یه پست در مورد مدیریت استرس نوشتی. یه نفر میاد می‌نویسه:
«تو که هیچی از زندگی بلد نیستی، برو اول درس بخون بعد حرف بزن!»

جواب دادن به این کامنت چه فایده‌ای داره؟

اگه سکوت کنی: هم شأنت حفظ می‌شه، هم وقتت.

اگه جواب بدی: طرف احتمالاً بازم حمله می‌کنه، بقیه کامنت‌ها هم پر از بحث می‌شه، تو هم اعصابت خرد می‌شه.

دیدی؟ ضررش صد برابر فایده‌شه.

کی جواب بدیم؟

من نمی‌گم اصلاً جواب نده. به این جور کامنت‌ها جواب بده:

کامنت‌های خوب و سازنده رو حتماً جواب بده (حتی اگه فقط یه تشکر ساده باشه).

سوال‌های واقعی رو جواب بده.

انتقادهای منطقی رو با احترام جواب بده.

اما کامنت‌های توهین‌آمیز، تحقیرآمیز، یا چالش‌های بی‌اساس؟

سکوت، بهترین جوابه.

حرف آخر

وبلاگ‌نویسی یا تولید محتوا یه ماراتنه، نه دو سرعت. اگه بخوای به هر کامنتی واکنش نشون بدی، زود خسته می‌شی و می‌سوزی. انرژی‌ت رو صرف آدم‌های درست حسابی کن که واقعاً قدر محتوات رو می‌دونن.

موفق باشی رفیق، و همیشه یادت باشه: مجبور نیستی به همه جواب بدی. فقط به اونایی که ارزشش رو دارن.

تو کامنت‌ها برام بنویس: تا حالا پیش اومده که از جواب دادن به یه کامنت پشیمون بشی؟ یا برعکس، سکوت کردی و راحت شدی؟

منتظر نظرات قشنگتون هستم.

تا پست بعدی، مراقب خودتون باشین.